Ιωάννα Ν. Τριπερίνα, Ψυχολόγος MSc Occ Psy αρ. αδ. 3750/19.5.97

>Ψυχολογία Προσώπων  >Οργανωσιακή Ψυχολογία  >Ψυχολογία Δ.Β.Μάθησης  >Βιογραφικό  >Blog  >Στοιχεία επικοινωνίας  >English  

 

 

>Πολιτική, Τρομοκρατία, Βία, Συγκρούσεις, Προκαταλήψεις, Ρατσισμός, Ειρήνη

 

της Ι.Ν.Τριπερίνα, Ψυχολόγου, MSc Occ Psy

 

Ρατσισμός: ατομική ή συλλογική υπόθεση

Η ψευδαίσθηση της ηθικής ανωτερότητας

Ελευθερία, Δημοκρατία και Αξίες

Για τι πολεμούν οι πολεμιστές

Ψυχολογικές έρευνες για τον εξτρεμισμό

Ανθρώπινες προκαταλήψεις και κοινωνική πόλωση

Εμείς και οι άλλοι: διαπολιτισμική εκπαίδευση

Επιείκια

Επίλυση Συγκρούσεων:αντιμετωπίζοντας την ανταγωνιστική θυματοποίηση

Διαμορφώνουμε έναν ειρηνικότερο κόσμο

Μη βία σε έναν βίαιο κόσμο

 

Διαβάστε ακόμα:

Κοινωνικές τάξεις (σύγχρονη ψυχολογική έρευνα)
Πώς επηρεάζεται ψυχολογικά και χειραγωγείται το κοινό
Generation BB-X-Y

 

Ενάντια στις διακρίσεις; Πόλεμαμε για την ειρήνη; Αιώνιες αντιφάσεις. #WorldRefugeeDay

Copyright, 19/6/18, I. N. T.

 

 

Ρατσισμός: ατομική ή συλλογική υπόθεση

photo by ichsan on unsplash

Ο ρατσισμός δεν είναι μόνο ατομική-μεμονωμένη προκατάληψη, είναι (με συστημική θεώρηση) συλλογικός τρόπος θέασης, ύπαρξης και δράσης στον κόσμο. Αποτυπώνεται στις προτιμήσεις και στις επιλογές της καθημερινότητας των προσώπων, στα πολιτιστικά αντικείμενα, στις ιδεολογικές εκφράσεις και στις θεσμικές πραγματικότητες που λειτουργούν μαζί με μεμονωμένες προκαταλήψεις. Δεν θα άλλαζε, εάν προσπαθούσαμε μόνο να αλλάξουμε μεμονωμένες προκαταλήψεις. Θα άλλαζε, εάν αλλάζαμε τη δομή του νου, πράγμα που αφορά συλλογικές κοινωνικές αλλαγές.

Salter, P. S., Adams, G., Perez, M. J. (2017). Racism in the Structure of Everyday Worlds: A Cultural-Psychological Perspective.

Current Directions in Psychological Science, First Published December 7, 2017 http://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/0963721417724239

Copyright, 11/12/17, I. N. T.

 

 

Η ψευδαίσθηση της ηθικής ανωτερότητας

Σύμφωνα με την επικρατούσα θεωρία των αυτοεξυπηρετούμενων θετικών ψευδαισθήσεων, έχουμε ανακριβείς, υπερβολικά ροζ απόψεις για τον εαυτό μας, επειδή μας κάνουν να νιώθουμε καλύτερα για εμάς και να ενισχύουμε την ψυχολογική μας ευημερία. Οι φουσκωμένες πεποιθήσεις μας ότι είμαστε περισσότερο δίκαιοι, ενάρετοι και ηθικοί από τους άλλους, συμβάλλουν στη σοβαρότητα των ανθρώπινων συγκρούσεων. Όταν οι αντίπαλες πλευρές είναι πεπεισμένες για τη δική τους δικαιοσύνη, σημειώνουν οι ερευνητές*, η κλιμάκωση της βίας είναι πιο πιθανή και οι πιθανότητες επίλυσης είναι δυσοίωνα χαμηλές.

* Ben M. Tappin & Ryan T. McKay (2017). The Illusion of Moral Superiority. Social Psychological and Personality Science. 2017 Aug; 8(6): 623–631. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5641986/

Copyright, 7/12/2017, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα, Μόνο με την έγγραφη άδεια της συγγραφέως επιτρέπεται η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή του παρόντος έργου με οποιοδήποτε τρόπο - έντυπο, ηλεκτρονικό, ηχητικό ή οπτικό - ή μορφή - τμηματικά ή περιληπτικά.

 

 

Ελευθερία, Δημοκρατία και Αξίες

photo by dawid zawila on unsplash

Στις αποκαλούμενες δημοκρατίες, αν και πολλά πολιτικά μέτρα έχουν προσφάτως περιορίσει την προσωπική ελευθερία των πολιτών, δεν έχουν οργανωθεί σημαντικές διαδηλώσεις εναντίων τέτοιων περιορισμών. Η βασική ιδέα που βασίζεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Passini* (Κοινωνικός Ψυχολόγος PhD, University of Bologna) είναι ότι οι πολίτες που ζουν σε δημοκρατίες έχουν συχνά υπερεκτιμημένη αντίληψη της ελευθερίας επιλογής τους. Αυτή η αντίληψη μπορεί να οδηγήσει στον κίνδυνο μη αναγνώρισης πιθανών περιορισμών των ελευθεριών με συνέπεια να μην είναι διατεθειμένοι να διαμαρτυρηθούν για να τις υπερασπιστούν. Στη μελέτη του εξετάζονται ορισμένες κοινωνικοψυχολογικές μεταβλητές που εμποδίζουν ή ευνοούν την αναγνώριση αυτών των περιορισμών της ελευθερίας επιλογής στις δημοκρατίες. Συγκεκριμένα, ένας πολιτικός προσανατολισμός που βασίζεται σε αξίες και μια ισχυρή ηθική στάση απέναντι στην κοινωνική ισότητα θεωρείται ότι οδηγούν τους πολίτες να έχουν μια πιο ενεργή αξιολόγηση των θεσμικών πολιτικών ανεξάρτητα από το πολιτικό σύστημα στο οποίο ζουν.

In so-called democracies, although several political measures have recently curbed citizens’ personal freedom (e.g., 2001 US Patriot Act), no major demonstrations have been organized against such restrictions. The main idea underlying this manuscript is that citizens living in democracies often have an overestimated perception of their freedom of choice. This perception may lead to the risk of not recognizing possible restrictions of liberties with the consequence of being less prepared to protest in order to defend them. Some sociopsychological variables that prevent or favor the recognition of these limitations of freedom of choice in democracies are considered. In particular, a value-based political orientation and a strong moral stance toward social equality are thought to lead citizens to have a more active evaluation of institutional policies regardless of the political system they live in.

* Passini, S. (2017). Freedom, democracy, and values: Perception of freedom of choice and readiness to protest. Culture & Psychology. Vol 23, Issue 4. http://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/1354067X17692116

Δημοκρατία:

http://www.huffingtonpost.gr/2017/10/21/dhmokratia-ereyna-xores-pew-leitoyrgei-eidiseis-politiki_n_18344068.html

http://www.biblionet.gr/book/178353

http://www.biblionet.gr/book/183260

http://www.biblionet.gr/book/184789

Copyright, 22/11/17, I. N. T.

 

 

Για τι πολεμούν οι πολεμιστές

photo by paul bence on unsplash

Γιατί είναι μερικοί άνθρωποι πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους - ακόμα και τη ζωή των παιδιών τους - για να πολεμήσουν έναν εχθρό; Μια ασυνήθιστη μελέτη [εθνογραφική έρευνα πεδίου και συνεντεύξεις με πολεμιστές πρώτης γραμμής ενάντια στο ισλαμικό κράτος (combatants fighting against the Islamic State (ISIS, ISIL), including members of the Kurdistan Worker’s Party (PKK), and other frontline fighters in northern Iraq in February–March 2015, as well as captured ISIS fighters], που δημοσιεύτηκε μόλις χτες*, διαπιστώνει ότι ο πιο σημαντικός παράγοντας είναι η δύναμη της δέσμευσης για μια "ιερή" ή βαθιά αξία ή ιδέα - αλλά όχι απαραίτητα θρησκευτική.

*Ángel Gómez et al. (2017). The devoted actor’s will to fight and the spiritual dimension of human conflict. Nature Human Behaviour 1, 673–679. https://www.nature.com/articles/s41562-017-0193-3

Copyright, 5/10/17, I. N. T.

 

 

Ψυχολογικές έρευνες για τον εξτρεμισμό

photo by paul bence on unsplash

Τι λέει η ψυχολογική έρευνα και θεωρία για τον βίαιο εξτρεμισμό;

Οι εξτρεμιστικές ομάδες προσφέρουν την αίσθηση του «ανήκειν» στα μέλη τους και τα βοηθούν να αντιμετωπίσουν την αβεβαιότητα για τον εαυτό τους και τον κόσμο (Silke, 2008).

Οι περισσότεροι εξτρεμιστές δεν είναι ψυχικά διαταραγμένοι (Borum, 2014).

Το μοτίβο της βίαιης εξτρεμιστικής σκέψης χαρακτηρίζεται από την αντίληψη της αίσθησης του αδικούμενου και του περιθωριοποιημένου (Saucier et al. 2009). Αυτή η σκέψη μπορεί να οδηγήσει στη συμπεριφορά της απανθρωποίησης του εχθρού, όπου η ανθρώπινη ζωή της εξωομάδας δεν έχει κανένα νόημα.

Ο εξτρεμισμός και ο φονταμενταλισμός προσφέρει λύσεις στις υπαρξιακές ανησυχίες (Gibbs, 2005). Όσοι ενσωματώνονται σε τέτοιες ομάδες εξιτάρονται από τον κίνδυνο και την ανεύρεση ενός νοήματος, όταν δεν έχουν στη ζωή τους κανένα άλλο νόημα.

Περισσότερα:

https://digest.bps.org.uk/2014/10/27/the-psychology-of-violent-extremism-digested/

Copyright, 25/5/17, I. N. T.

 

 

Ανθρώπινες προκαταλήψεις και κοινωνική πόλωση
Πώς θα μπορούσαμε να ξεπεράσουμε τις αδυναμίες μας, καλλιεργώντας κριτικό πνεύμα και συνεργασία; 
Τρεις είναι οι πιο βασικές ανθρώπινες προκαταλήψεις:
- οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε ότι είμαστε καλύτεροι από το μέσο όρο σε περισσότερα πράγματα, 
- οι άνθρωποι είμαστε επίσης επιρρεπείς στην προκατάληψη επιβεβαίωσης, η οποία ευνοεί στοιχεία που υποστηρίζουν τις υπάρχουσες απόψεις μας,
- έχουμε τέλος την τάση να δίνουμε πρόσθετη αξία στα πράγματα, ακριβώς επειδή είναι δικά μας.

Το συνδυασμό αυτών των τριών προκαταλήψεων ονόμασαν «αυθόρμητη προτίμηση για τις δικές μας θεωρίες» μια ομάδα ερευνητών των οποίων δημοσιεύεται σχετικό άρθρο αυτό το μήνα στο The Quarterly Journal of Experimental Psychology, ύστερα από μια σειρά πειραμάτων που έκαναν διερευνώντας τις ανθρώπινες προκαταλήψεις.

Gregg A. P., Mahadevan N. & Sedikides C., The SPOT effect: People spontaneously prefer their own theories, The Quarterly Journal of Experimental Psychology, Volume 70, 2017 - Issue 6: Self-processing biases in cognition, Pages 996-1010.

Οι κοινωνικοί ψυχολόγοι, όπως ο Moscovici με τη θεωρία των κοινωνικών αναπαραστάσεων, υποστηρίζουν ότι βασίζουμε τα νέα που μαθαίνουμε σε αυτά που ήδη γνωρίζουμε, τείνουμε να επαληθεύουμε τις θεωρίες που ήδη πιστεύουμε, εξηγούμε τη συμπεριφορά με βάση προσωπικά αίτια και όχι περιστασιακά, και αυτές τις κοινωνικές αναπαραστάσεις καθορίζουν η γλώσσα και ο πολιτισμός.

Εμείς που ενδιαφερόμαστε για τις καθημερινές εφαρμογές της ψυχολογίας, σκεφτόμαστε ότι οι έρευνες και οι κοινωνιοψυχολογικές θεωρίες παρουσιάζουν ενδιαφέρον γιατί αναδεικνύουν το θέμα της κοινωνικής πόλωσης (πολιτικής, θρησκευτικής, αθλητικής, οικονομικής, φυλετικής κλπ.) και της μεροληψίας υπέρ της δικής μας πλευράς, ομάδας, θεωρίας. Στην εποχή μας που η κριτική σκέψη είναι μια από τις βασικές απαιτούμενες δεξιότητες, φαίνεται ότι ο άνθρωπος έχει αδυναμίες για να την πετύχει και ισχυρούς λόγους για να την καλλιεργήσει.

Θυμόμαστε τα παλιότερα διάσημα πειράματα της κοινωνικής ψυχολογίας, εκεί γύρω στο 1960.

Ο Μ. Sherif στο Πανεπιστήμιο της Oklahoma, σε πείραμε με 12χρονα παιδιά σε κατασκήνωση, κατέδειξε ότι η ομάδα αποκτά εύκολα μια αποκλειστική ομαδική ταυτότητα και γίνεται ανταγωνιστική με άλλες ομάδες.

Ο P. Zimbardo στο Πανεπιστήμιο του Stanford, στο πείραμα με τους ρόλους φυλακισμένων και φυλάκων που ανατέθηκαν σε φοιτητές για χάρη της έρευνας, αλλά σύντομα ταυτίστηκαν τόσο πολύ με τους ρόλους τους και έκαναν κατάχρηση της εξουσίας προβαίνοντας σε συμπεριφορές κακομεταχείρισης. (βλ. ταινίες Το πείραμα, 2001, 2010)

O S. Milgram στο Πανεπιστήμιο του Yale, στο πείραμα της υπακοής στην εξουσία, κατέδειξε ότι οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να παραβιάσουν ηθικούς και δεοντολογικούς φραγμούς όταν υπαγορεύεται μια συμπεριφορά από μια αυθεντία.

Ο S. Asch με τα πειράματα της συμμόρφωσης συμπέρανε την τάση για συμβιβασμό με την άποψη του πλήθους ή τη θέση των επίσημων αρχών. (Το Πείραμα Συμμόρφωσης / The Asch Conformity Experiment (Greek Subs) https://www.youtube.com/watch?v=P7tVy88FTJE )

Ο L. Festinger με τη θεωρία της γνωστικής ασυμφωνίας αναφέρεται στο ψυχολογικό στρες που βιώνει ο άνθρωπος όταν τα γνωστικά στοιχεία που έχει στη διάθεσή του ως τώρα, ανατρέπονται ή συγκρούονται με νέα γνωστικά στοιχεία. Στα πειράματά του οι άνθρωποι έφταναν στο σημείο να εξαπατήσουν άλλους ξεπερνώντας τις προσωπικές τους πεποιθήσεις, στην προσπάθειά τους να πείσουν για κάτι που ξέρουν ότι δεν είναι αλήθεια.

Εδώ και 60+ χρόνια οι ψυχολόγοι συνεχίζουν να κάνουν κοινωνικά πειράματα, να επιβεβαιώνουν τις ανθρώπινες προκαταλήψεις και να αναλύουν τις μεταβλητές που παρεμβαίνουν. Συνεχίζουν επίσης να κάνουν προτάσεις και να δοκιμάζουν στην πράξη τρόπους που μπορούν να ξεπεραστούν αυτές οι προκαταλήψεις. Γνωρίζουμε από αυτές τις προσπάθειες ότι η εχθρότητα υποχωρεί όταν υπάρχει κοινή δράση και συνεργασία κάτω από θετικές συνθήκες για να επιτευχθεί κάποιος υπέρτατος σκοπός. Μέσα σε αυτό το πνεύμα προσπαθούμε κι εμείς να προάγουμε τη συνεργασία των ανθρώπων και μεταξύ υποομάδων και ομάδων στο χώρο εργασίας, στο σχολείο, στην κοινότητα.

Copyright, 10/3/17, I. N. T.

 

 

Εμείς και οι άλλοι: διαπολιτισμική εκπαίδευση

Ταυτότητα και ετερότητα. Ομοιότητα και διαφορετικότητα. Πόσο μοιάζουμε και πόσο διαφέρουμε οι άνθρωποι που ανήκουμε σε διάφορες κοινωνικές ομάδες, πολιτισμούς, θρησκείες;

Βασικοί τομείς που εντοπίζουμε διαφορές και ομοιότητες:

-τι είναι οικογένεια, πώς οργανώνεται, πώς είναι οι σχέσεις συγγένειας και οι σχέσεις φιλίας

-τι είναι εργασία και πώς εργάζονται οι άνθρωποι

-τι είναι ελεύθερος χρόνος, τι διασκέδαση και σχόλη, και τι περιλαμβάνουν

-τι είναι τέχνη, τι πολιτισμός, και ποιος ο τρόπος ζωής

-τι είναι ιδιοκτησία και ποιοι κατέχουν τη γη και τα εργαλεία

-τι είναι εξουσία, ποιοι την κατέχουν και πώς τη χρησιμοποιούν

-τι είναι ζωή και θάνατος, και ποιο το νόημα της ζωής και του θανάτου.

Η διαπολιτισμική εκπαίδευση αφορά ανηλίκους και ενηλίκους, στην προσωπική, στην κοινωνική και στην επαγγελματική ζωή και έχει πολλά να μας μάθει...

Με τον όρο «Διαπολιτισμική Επάρκεια» εννοούνται οι ικανότητες ενός ατόμου να δρα «αποτελεσματικά και κατάλληλα όταν αλληλεπιδρά με άλλους, οι οποίοι είναι γλωσσικά και πολιτισμικά διαφορετικοί από τον ίδιο», όπως ορίζουν οι Fantini & Tirmizi (Fantini & Tirmizi, 2006) και είναι αποδεκτό από την UNESCO.

Fantini, A., & Tirmizi, A, (2006). Exploring and assessing intercultural competence. World Learning Publications.

Copyright, 25/1/17, I. N. T.

 

 

Επιείκια

 

Σκεφτόμενη πάνω σε δυνατότητες και αδυναμίες, να σου στο νου μου το θέμα της επιείκιας. Μια λέξη που δεν πολυκυκλοφορεί πλέον. Γιατί έχουμε πάψει να δείχνουμε κατανόηση στις αδυναμίες των άλλων. Ούτε καν τις δικές μας αδυναμίες αποδεχόμαστε, πόσο μάλλον να δεχτούμε αυτές των άλλων. Αντί της επιείκιας, είμαστε αυστηροί κριτές και δικαστές. Εύκολα κρίνουμε και κατακρίνουμε. Οι μόνοι κάτοχοι της μίας αλήθειας που πρεσβεύουμε απόλυτα. Έτσι κι αλλιώς, αυτό που κυρίως μας χαρακτηρίζει, είναι οι δυνατότητές μας. Πού χώρος για επιείκια; Κι όμως είναι τόσο όμορφη... καταδεκτική, ήρεμη, απλή, μετριοπαθής χωρίς να είναι μέτρια, ειλικρινής, ευθύς, δίκαιη. Επιείκια είναι η αποδοχή της διαφορετικότητας, καθώς όλοι έχουμε τόσο αδυναμίες όσο και δυνατότητες.

Copyright, 23/1/17, I. N. T.

 

 

Επίλυση Συγκρούσεων

αντιμετωπίζοντας την ανταγωνιστική θυματοποίηση

Η ανταγωνιστική θυματοποίηση κυριαρχεί στον κόσμο μας. Κάθε αντίπαλο πρόσωπο ή ομάδα αναπτύσσει μια βαθιά αίσθηση ότι είναι το πραγματικό θύμα και προσπαθεί να συγκεντρώσει την προσοχή στο δικό του πόνο, ενώ αρνείται να δει την ταλαιπωρία που προκαλεί στον άλλο. Η επίλυση συγκρούσεων, σύμφωνα με την επιστήμη της Ψυχολογίας, μπορεί να επιτευχθεί μέσα από πιο ευέλικτες, αν και περισσότερο βαθιές και περίπλοκες οδούς, δίνοντας χώρο και χρόνο στη διαδικασία του πένθους, της ενδοσκόπησης, της ενσυναίσθησης, του σπασίματος του φαύλου κύκλου της εκδίκησης, της συγχώρεσης, και των συλλυπητηρίων.

Competitive victimhood has catastrophic consequences for conflict resolution. Due to mutual victimisation, each of the adversary person or group develops a profound sense of being the real victim and draws attention to its own suffering while failing to acknowledge the suffering of each other. Conflict resolution can be achieved through more flexible, although more deep and complicated routes, which are going through the process of mourning, introspection, empathy, breaking the vicious circle of revenge, forgiveness and condolences.

Η διαμεσολάβηση των δικηγόρων για την εξωδικαστική επίλυση των διαφορών, χρειάζεται την υποστήριξη της επιστήμης της ψυχολογίας. Οι δικηγόροι χρειάζεται να εξοικειωθούν με την έννοια της παραπομπής στον ψυχολόγο όταν τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι πελάτες τους είναι ζητήματα προσωπικότητας, συναισθημάτων, αντιλήψεων, συμπεριφοράς και σχέσεων. Η συνεργασία διαμεσολαβητών δικηγόρων και ψυχολόγων κρίνεται απαραίτητη για την προάσπιση του δημοσίου συμφέροντος.

Copyright, 10/11/2016, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα, Μόνο με την έγγραφη άδεια της συγγραφέως επιτρέπεται η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή του παρόντος έργου με οποιοδήποτε τρόπο - έντυπο, ηλεκτρονικό, ηχητικό ή οπτικό - ή μορφή - τμηματικά ή περιληπτικά.

 

 

...ο τρύγος:

τα σταφύλια στο πατητήρι, στα πόδια ρέουν οι χυμοί, ο μούστος στο βαρέλι του Συναισθηματικού Παιχνιδοσχολείου

copyright, φωτογραφία από τον τρύγο στο Κατώι του Κολιού, Χώστια Βοιωτίας, Αύγουστος 2014, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα 

 

 

Διαμορφώνουμε έναν ειρηνικότερο κόσμο

Παγκόσμια Hμέρα Ειρήνης

21 Σεπτεμβρίου

Η ειρήνη στις μέρες μας είναι μια γλαφυρή, ποιητική, ρομαντική λέξη, που γράφαμε παλιά στις εκθέσεις, και που μοιάζει πολύ έξω από την επιρροή μας για να είναι εφικτή, πολύ μακριά από τις ανάγκες μας (για επιβίωση) για να έχουμε τη δυνατότητα να ασχοληθούμε μαζί της. Δεν είναι όμως έτσι, για αυτό ας την ξαναπροσεγγίσουμε ρεαλιστικά και πρακτικά.

Η ειρήνη αποτελεί φυσική κατάσταση στην κοινωνική ζωή του ανθρώπου κατά την οποία οι σχέσεις λειτουργούν αρμονικά και χωρίς βίαιες αντιπαραθέσεις (διαβάζουμε στην wikipedia). Το αντίθετο της ειρήνης είναι η βία. Η βία έχει πολλά πρόσωπα: τον πόλεμο, την εγκληματικότητα, την προσφυγιά, την πολιτική αστάθεια, την τρομοκρατία, τις διακρίσεις, τις στρατιωτικές δαπάνες, τα πυρηνικά όπλα, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ενδοσχολική βία, την ενδοοικογενειακή βία... Μελετώντας τον Παγκόσμιο Δείκτη Ειρήνης όπως μετριέται από το Ινστιτούτο για την Οικονομία και την Ειρήνη, http://economicsandpeace.org/, συμπεραίνουμε ότι λίγες είναι οι χώρες στον κόσμο που έχουν... ειρήνη. Από τις Ευρωπαικές, μόνο η Ελβετία, χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρας όπου εξασκείται η συμμετοχική δημοκρατία.

Για να γίνουμε πιο πρακτικοί και να νιώσουμε ότι αποκτούμε τον έλεγχο των πραγμάτων (σημαντική μεταβλητή στην ψυχολογία το internal locus of control), θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνώνυμο της ειρήνης είναι η ευημερία. Σύμφωνα με τον Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη οι δείκτες της ευημερίας είναι η κατοικία, το εισόδημα, η εργασία, η κοινωνική υποστήριξη, η εκπαίδευση, το περιβάλλον, η συμμετοχή στη δημοκρατία, η υγεία, η ευτυχία, η ασφάλεια, ο ελεύθερος χρόνος. Μελετούμε τους δείκτες για τη χώρα μας: http://www.oecdbetterlifeindex.org/countries/greece/.

Αποφασίζουμε να φτιάξουμε τον προσωπικό μας δείκτη ευημερίας, κάνοντας μικρές παρεμβάσεις στην καθημερινότητά μας: φτιάχνω ένα όμορφο σπιτικό, κάνω μια εργασία που μου αρέσει, είτε είναι αμειβόμενη, είτε μη αμειβόμενη (δηλ. οικιακή εργασία, παραγωγή αγαθών ή υπηρεσιών για ατομική ή οικογενειακή κατανάλωση), βρίσκω και διαμορφώνω δίκτυα κοινωνικής υποστήριξης, απολαμβάνω να μαθαίνω και μαθαίνω δια βίου, φροντίζω το περιβάλλον, συμμετέχω στα κοινά, φροντίζω προληπτικά την υγεία μου και την ασφάλειά μου, αναζητώ μικρές καθημερινές δόσεις απλής ευτυχίας ενώ υποδέχομαι και τη «δυστυχία» ως μέρος της ζωής, αξιοποιώ δημιουργικά τον ελεύθερό μου χρόνο. Κι έτσι φτιάχνουμε το δικό μας ειρηνικό μικρόκοσμο. Συγχρόνως έχουμε τα μάτια και το μυαλό μας στραμμένο σε μάκρο-επίπεδο. Αποτελούμε μέρος της παγκόσμιας κοινότητας, για αυτό με παγκόσμια προοπτική συμβάλλουμε στη διαμόρφωση ενός νέου κόσμου.

Copyright, 17/9/14, I. N. T.

 

 

Μη βία σε έναν βίαιο κόσμο

Παγκόσμια Hμέρα Μη Βίας

2 Οκτωβρίου

Η μη βία είναι διεκδικητική στάση ζωής που απορρίπτει κάθε μορφή βίας και διάκρισης, που αναγνωρίζει την ισοτιμία και θεωρεί τον άνθρωπο το κέντρο και το μέτρο για όλα τα πράγματα.

Βία ασκεί ο άνθρωπος που πονάει κάποιον άλλο άνθρωπο ή του παραβιάζει την ελεύθερη βούληση.

Η βία έχει πολλές μορφές: σωματική, οικονομική, θρησκευτική, φυλετική, σεξουαλική, λεκτική κλπ.

Η βία δεν είναι μόνο το χαστούκι, η βρισιά, η εξουσία, η εκμετάλλευση· έχει και πιο αχνές αποχρώσεις.

Άσκηση βίας είναι το να λέμε στον άλλο τι να κάνει.

Άσκηση βίας είναι το να υποτιμούμε τον άλλο.

Πόσο δύσκολο είναι να μην είναι κανείς βίαιος σε ένα βίαιο κόσμο; Πολύ δύσκολο. Ίσως θα είμαστε πιο ειλικρινείς με τον εαυτό μας εάν παραδεχόμαστε ότι προσπαθούμε να μην ασκούμε βία στην καθημερινότητά μας. Έστω κι αν είμαστε πρεσβευτές και υποστηρικτές όλων των κινημάτων μη βίας.

Για να είναι ο κόσμος μας λιγότερο βίαιος, χρειάζεται ίσως εμείς να είμαστε περισσότερο σε ειρήνη μέσα μας και στις σχέσεις μας με τους άλλους και τον κόσμο.

Στο όνομα της ειρήνης κάνουμε πόλεμο;

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Πώς θα είμαστε σήμερα εάν δεν απαντούσαμε στη βία με βία;

Οι ερωτήσεις έχουν χιλιοαπαντηθεί.

Κάνω focus στα μικρά πράγματα.

Προσπαθώ να βρίσκω διεκδικητικούς τρόπους μη βίας για να ζω μια μη βίαιη καθημερινότητα.

Ίσως τελικά η μη βία είναι το πώς ανταποκρίνομαι σε αυτούς που μου ασκούν βία στην καθημερινή ζωή.

Να μερικοί τρόποι:

1.      Το αναγνωρίζω ότι μου ασκείται βία και ποιας μορφής, το φέρνω μέσα στα όρια της επίγνωσής μου.

2.      Το επισημαίνω (στους δράστες), ανατροφοδοτώντας τους τις συνέπειες που έχει πάνω μου η δράση τους (ξεκινώ από την καλοπροαίρετη υπόθεση ότι δεν είναι σκόπιμη η βιαιότητά τους και τους δίνω την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους).

3.      Τους παρουσιάζω τι θα μπορούσε να γίνει χωρίς βία στην περίπτωσή μου.

4.      Κάνω διάλογο. Εκφράζω τις απόψεις μου. Ακούω τις δικές τους.

5.      Έρχομαι κοντά σε άλλους ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια θέση με μένα για να πάρω κοινωνική υποστήριξη, να νιώθω τη δύναμη μιας ομάδας, να μοιράζομαι τις ιδέες μου, ανησυχίες μου, προτάσεις μου.

6.      Εάν δεν αλλάξει τίποτα απομακρύνομαι από αυτούς (τελικά απομακρύνω τους δράστες).

7.      Χαίρομαι τη ζωή, παίζω, ονειρεύομαι, κάνω σχέδια, προσπαθώ να τα υλοποιήσω. Μοιάζει άσχετο αλλά είναι σχετικό. Εστιάζω στη δική μου στάση μη βίας, παρά στη βία των άλλων.

Copyright, 2/10/13, I. N. T.

 

 

Copyright, 2013-2018, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα. Μόνο με την έγγραφη άδεια της συγγραφέως επιτρέπεται η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή του παρόντος έργου με οποιοδήποτε τρόπο - έντυπο, ηλεκτρονικό, ηχητικό ή οπτικό - ή μορφή - τμηματικά ή περιληπτικά. 

 

 

 

Ενημερωθείτε για τις Ψυχολογικές Υπηρεσίες μας

 

 

Εάν έχετε απορίες ή σχόλια, θα χαρώ για την επικοινωνία.

Πρόσωπο επικοινωνίας

Ιωάννα Ν. Τριπερίνα, Ψυχολόγος MSc Occ Psy

 

Κλείστε ένα ραντεβού

 

 

www.clevercareer.gr, copyright Ι.Ν.Τ, 1997-2018