Κέντρο  Ψυχολογικών  Εφαρμογών  για  Ενηλίκους  Ανηλίκους  Ομάδες  Οργανώσεις  Κοινότητες

Ψυχολογικές Υπηρεσίες | Επαγγελματική Εκπαίδευση και Δια Βίου Μάθηση | Έρευνα και Καινοτομία

Ιωάννα Ν. Τριπερίνα, Ψυχολόγος MSc. Occ Psy, T. +302262302619, K. +306977702872, skype: iotrip

 

> Βιογραφικό  > Επικοινωνήστε μαζί μας

 

ψυχική υγεία και ευημερία | ανθρώπινες σχέσεις | οικογένεια, παιδί, έφηβος | εργασία/επιχειρήσεις | μάθηση και ανάπτυξη | περιβάλλον | ευάλωτες ομάδες

 

 

Για την οικογένεια

Σύγχρονα ζητήματα και βέλτιστες δυνατές λύσεις

 

 

Εδώ θα διαβάσετε τα θέματα

της Ι.Ν.Τριπερίνα

Ψυχολόγου

MSc. Occ Psy:

 

Χωλές και ανασυγκροτημένες οικογένειες

photo by cheryl-winn-boujnida on unsplash

Κι ενώ πολύς λόγος (επιστημονικά και κοινωνικά) έχει γίνει για τις μονογονεικές οικογένειες, τα σύγχρονα μοντέλα οικογένειας όπως αυτά των χωλών και των ανασυγκροτημένων οικογενειών έχουν αυξηθεί σε ποσοστά, θέτοντας νέες ανάγκες στο προσκήνιο.

Χωλές είναι οι οικογένειες που κοινωνικοοικονομικοί λόγοι όπως η μετανάστευση, οι αποσπάσεις υπαλλήλων, οι επαγγελματικές απαιτήσεις στελεχών, αθλητών, καλλιτεχνών, ναυτικών, και ιδιαίτερες καταστάσεις στράτευσης, φυλάκισης ή ασθένειας, κρατούν παρά τη θέλησή του σε απόσταση το ζευγάρι.

Ανασυγκροτημένες είναι οι οικογένειες που δημιουργούνται μετά το δεύτερο/τρίτο γάμο του ενός ή των δύο συζύγων, και όπου, όταν υπάρχουν παιδιά, αυτά έχουν δύο οικογένειες, τη βιολογική και την "καθημερινή" με μητριά ή πατριό.

Για να λειτουργήσουν τα νέα μοντέλα χρειάζεται μεγάλη ψυχοσυναισθηματική ωριμότητα των εμπλεκομένων και κατάλληλη ψυχολογική και κοινωνική υποστήριξη.

Copyright, 13/9/17, I. N. T.

 

 

Πώς να μιλήσουμε στα παιδιά για το θάνατο

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε για να ζει, όχι για να πεθάνει. Στο αναπόφευκτο γεγονός του θανάτου, όμως, η όποια λογική ερμηνεία δεν μπορεί να ξεπεράσει τον πόνο. Ο πόνος μπορεί να αντιμετωπιστεί με το θρήνο και τη σχέση που διατηρείται με το νεκρό. Οι γονείς διερωτούνται πώς να μιλήσουν στα παιδιά για το θάνατο. Πριν να μιλήσουν στα παιδιά για το θάνατο ας επιτρέψουν στα παιδιά να βιώσουν το θάνατο: όταν είναι κοντά στους μελλοθάνατους, όταν παρευρίσκονται στις κηδείες, όταν επισκέπτονται τα νεκροταφεία, όταν θυμούνται τους νεκρούς και τους έχουν με κάποιον τρόπο μέσα στη ζωή τους.

Είμαι στη διάθεση όποιου θέλει να ζητήσει την εξειδικευμένη ψυχολογική μου υποστήριξη και συμβουλευτική για θέματα απώλειας, ασθένειας, θανάτου.

Copyright, 29/5/17, I. N. T.

 

 

Οικογένεια μετά το διαζύγιο

Έχει ειπωθεί ότι ο υψηλός αριθμός των διαζυγίων σήμερα καταδεικνύει την ασθένεια της εποχής. Ενώ ο χαμηλός αριθμός των διαζυγίων στο παρελθόν τι καταδεικνύει; Την υγεία της παλιότερης εποχής;

Ο αριθμός των διαζυγίων σήμερα μάλλον καταδεικνύει τις ιδιαίτερες συνθήκες και ανάγκες της εποχής.

Ένα ζήτημα είναι βασικό όταν το διαζύγιο είναι αναπόφευκτο: Η οικογένεια μετά το διαζύγιο είναι οικογένεια που λειτουργεί εξ αποστάσεως με τη συμμετοχή και των δύο γονέων στην ανατροφή των παιδιών.

Είμαι στη διάθεση όποιου θέλει να ζητήσει την εξειδικευμένη ψυχολογική μου υποστήριξη και συμβουλευτική για θέματα διαζυγίου.

Copyright, 29/5/17, I. N. T.

 

 

Ανατροφή εντός ή εκτός γυάλας

Οι γονείς που ικανοποιούν άμεσα όλες τις επιθυμίες των παιδιών και τα προφυλάσσουν από όλους τους «κινδύνους», τα μεγαλώνουν εκτός πραγματικότητας. Στην πραγματική ζωή κάθε άλλο παρά πραγματοποιούνται οι επιθυμίες τους και μόνο διακινδυνεύοντας μαθαίνουν να έχουν κριτική σκέψη και να είναι αυτόνομα.

Είμαι στη διάθεση όποιου θέλει να ζητήσει την εξειδικευμένη ψυχολογική μου υποστήριξη για θέματα ανατροφής.

Copyright, 29/5/17, I. N. T.

 

 

Ασφαλής δεσμός μητέρας παιδιού

Η θεωρία του δεσμού του Bowlby (1969, 1988) είναι μία από τις πιο κυρίαρχες και αξιοσέβαστες θεωρίες που τυγχάνουν ευρείας αποδοχής και ερμηνεύουν τα ψυχοπαθολογικά συμπτώματα αλλά και καθορίζουν τους όρους της υγιούς ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης ενός ατόμου με σχέση με το πόσο κοντά βρίσκεται με τη μητέρα του (Τριπερίνα. Ι. Ν. (1996), Κοινωνικές δεξιότητες και συμπεριφορά παιδιών ανάλογα με τη μητρική σχέση, Διπλωματική Εργασία, Πτυχίο Ψυχολογίας Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Ο Bowlby J. θεώρησε τη μητρική αποστέρηση (maternal deprivation) αιτιολογικό παράγοντα των δυσμενών επιδράσεων στον ψυχισμό του παιδιού. Το είδος και ο βαθμός της ψυχολογικής δυσλειτουργίας που ακολουθεί τη μητρική αποστέρηση, λόγω αποχωρισμού για πολλούς και διάφορους λόγους, εξαρτάται από τη φάση της ανάπτυξης στην οποία βρίσκεται το παιδί.

Όταν η μητρική αποστέρηση συμβαίνει πριν την ηλικία των 2,5 ετών έχει δυσμενείς επιδράσεις στην ψυχική υγεία του παιδιού που ή θα εκδηλωθούν άμεσα ή θα δημιουργήσουν προδιάθεση για την εκδήλωση νευρωτικής ψυχοπαθολογικής συμπεριφοράς σε επόμενες ηλικίες. Στην ηλικία αυτή, το βρέφος είναι στην εξελικτική φάση όπου μπορεί να δημιουργήσει στενή σχέση με ένα συγκεκριμένο πρόσωπο -τη μητέρα του- και να αναπτύξει το μηχανισμό της «προσκόλλησης» ή «δεσμού» (attachment), αποκτώντας εμπιστοσύνη και νιώθοντας ασφάλεια κοντά στη μητέρα του· επιπλέον διακατέχεται από το «άγχος του αποχωρισμού» της μητέρας, άγχος για τα ξένα πρόσωπα.

Το παιδί 3 έως 5 ετών είναι ακόμα ευάλωτο στη μητρική αποστέρηση αλλά πολύ λιγότερο από ότι αν αυτή είχε συμβεί νωρίτερα. Σε αυτή την ηλικία το παιδί μπορεί να διατηρήσει σχέση με τη μητέρα του, ακόμα κι αν αυτή είναι απούσα για μερικές μέρες ή εβδομάδες, και αντιλαμβάνεται αόριστα τη στιγμή που η μητέρα θα επιστρέψει. Έπειτα η ικανότητα του λόγου/ομιλίας που ήδη έχει αναπτυχθεί, διευκολύνει την κατανόηση των μητρικών υποκαταστάτων.

Μετά την ηλικία των 5 ετών τα παιδιά είναι λιγότερο ευάλωτα, αν και μικρή αναλογία παιδιών 5 ως 8 ετών θεωρούν υπεύθυνο τον εαυτό τους και είναι ανίκανα να προσαρμοστούν ικανοποιητικά, ειδικά αν οι αποχωρισμοί ήταν ξαφνικοί και χωρίς προειδοποίηση. Ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία των 8 ετών, μέχρι και 16, τα παιδιά δεν είναι ακόμα συναισθηματικά αυτάρκη αλλά έχουν την ανάγκη της υποστήριξης των γονιών τους. Σε περίπτωση αποστέρησης μεγαλύτερης του ενός χρόνου (αποχωρισμό ενός έτους μπορούν να αντέξουν, αν και όχι χωρίς άγχος και πόνο), παρουσιάζουν συμπτώματα νυχτερινής ενούρησης, νευρικότητας, παραπτωματικότητας και έλλειψη συγκέντρωσης στη σχολική εργασία, συμπτώματα που παραμένουν και μετά την επιστροφή τους στο σπίτι τους ή κάποιο σπίτι.

Τα συμπτώματα όλων των ηλικιών μπορούν να μειωθούν όταν βρεθούν τα παιδιά σε κατάλληλο υποστηρικτικό περιβάλλον. Σημασία επίσης, σχετικά με την αποστέρηση της μητέρας ενός παιδιού, έχουν οι ακόλουθοι παράγοντες: από ποιόν και γιατί προκλήθηκε η αποστέρηση, για πόσο χρονικό διάστημα, πόσο στενά συνδεδεμένο ήταν το παιδί με τη μητέρα του και εάν προηγήθηκε προετοιμασία του παιδιού.

Ερευνητικά o Bowlby ασχολήθηκε με την αποστέρηση της μητέρας του παιδιού για μια περιορισμένη περίοδο —τουλάχιστον τριών μηνών και πιθανότατα περισσότερο από έξι σε ιδρυματική περίθαλψη— κατά τη διάρκεια των πρώτων τριών ή τεσσάρων χρόνων της ζωής του παιδιού  και τις επιδράσεις που έχει στην ανάπτυξη της προσωπικότητας, μακροπρόθεσμα. Γενικά ο Bowlby θεωρεί ότι όσο μικρότερα βιώνουν τα παιδιά την εμπειρία της αποστέρησης της μητέρας τους, τόσο περισσότερο παρουσιάζουν ψυχωσικά ψυχοπαθολογικά συμπτώματα, ενώ όσο μεγαλύτερα είναι, τόσο τα συμπτώματα αυτά είναι νευρωσικής φύσεως.

       Είμαι στη διάθεση όποιου θέλει να ζητήσει την εξειδικευμένη ψυχολογική μου υποστήριξη.

Copyright, 27/12/15, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα.

 

 

Χαρακτηριστικά της σύγχρονης μέσης ελληνικής οικογένειας

Εν έτει 2013 (πρωτογράφοντας αυτές τις γραμμές) αναρωτιέμαι κατά πόσο η μέση ελληνική οικογένεια έχει αποκτήσει χαρακτηριστικά «ιδρυματικής περίθαλψης» (την οποία μελέτησα το 1996):

- Οι οικογένειες διπλής σταδιοδρομίας τείνουν να γίνουν το συνηθέστερο μοντέλο οικογένειας: η μητέρα και ο πατέρας απουσιάζουν τις περισσότερες ώρες της ημέρας από το σπίτι λόγω εργασίας.

- Τα παιδιά μεγαλώνουν με νταντάδες ή φυλάσσονται σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, παιδικούς σταθμούς και σχολεία με ολοήμερα προγράμματα.

- Οι παιδότοποι, τα κέντρα δημιουργικής απασχόλησης, τα διάφορα εκπαιδευτήρια προετοιμασίας μελέτης, οι κατασκηνώσεις κ.α. είναι σε άνθιση, απασχολώντας τα παιδιά όταν δεν έχουν σχολείο, όσο οι γονείς εργάζονται ή ξεκουράζονται.

Προβληματίζομαι μήπως τα παιδιά της σύγχρονης μέσης ελληνικής οικογένειας κινδυνεύουν από ό,τι κινδυνεύουν τα παιδιά της ιδρυματικής περίθαλψης, τη «μητρική-γονεική αποστέρηση», καθώς δεδομένα σαν τα παραπάνω συντελούν τουλάχιστον στην ψυχική απομάκρυνση γονέα και παιδιού.

Συμπεριφορές όπως ο φυσικός τοκετός, ο μακροχρόνιος θηλασμός του παιδού, η ανταπόκριση στις ανάγκες του παιδιού που αρχικά τις εκφράζει με το κλάμα και στη συνέχεια με διάφορους τρόπους χωρίς να υποτιμούνται οι γονεικές ανάγκες, η εξισορρόπηση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής κλπ. τείνουν να θεωρούνται εξεζητημένες ή "εναλλακτικές". Μέσα στη δίνη της καθημερινότητας ο άνθρωπος νιώθει αδύναμος να ξεφύγει από το αναπόφευκτα επιβαλλόμενο καταναλωτικό μοντέλο.

Στατιστικοί δείκτες όπως η αύξηση των διαζυγίων, η αύξηση των συμφώνων ελεύθερης συμβίωσης, η αύξηση της υπογονιμότητας και της τεχνητής γονιμοποίησης, η αύξηση της μητρότητας ανήλικων γυναικών, η αύξηση της παραβατικότητας και των κρουσμάτων κακοποίησης συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής, η αύξηση της αναγκαστικής μετακίνησης των πληθυσμών, επηρεάζουν το θεσμό της οικογένειας που στην εποχή μας υφίσταται μια σειρά από μεγάλες αλλαγές. Νέα μοντέλα οικογένειας έχουν δώσει τη θέση τους στο πυρηνικό μοντέλο και εκτεταμένο μοντέλο που παραδοσιακά ήταν τα επικρατέστερα: μονογονεικές (λόγω διαζυγίου, χηρείας, ελεύθερης σχέσης ή αγνώστου πατρός), ανασυγκροτημένες (μετά το δεύτερο γάμο του ενός ή των δύο συζύγων, όπου όταν υπάρχουν παιδιά, αυτά έχουν δύο οικογένειες με μητριά ή πατριό), χωλές (κοινωνικοοικονομικοί λόγοι όπως η μετανάστευση, αποσπάσεις υπαλλήλων, επαγγελματικές απαιτήσεις στελεχών, αθλητών, καλλιτεχνών, ναυτικών, και ιδιαίτερες καταστάσεις στράτευσης, φυλάκισης ή ασθένειας, κρατούν παρά τη θέλησή του σε απόσταση το ζευγάρι), ομόφυλες, διεθνείς, παρένθετες, θετές, ανάδοχες, κοινοβιακές, εκτός γάμου οικογένειες, διαχριστιανικές, ετερόδοξες, άθρησκες. Πόσο προετοιμασμένοι είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι που τα βιώνουν και οι κοινότητές τους για τα μοντέλα αυτά;

Η ψυχολογία, με την επιστημονική θεωρία και την εμπειρία στην πράξη, μπορεί να βοηθήσει την οικογένεια και τους θεσμούς που σχετίζονται με την οικογένεια, να κατανοήσουν τις ανάγκες των μελών και να επαναπροσδιορίσουν τον τρόπο της ικανοποίησής τους με σκοπό το αμοιβαίο συμφέρον των παιδιών, των ζευγαριών, των ανθρώπων. Συμβαίνει συχνά η άγνοια, προσωπικοί ανταγωνισμοί, βραχυπρόθεσμα συμφέροντα κ.α. να ξεπερνούν τις βαθύτερες ανάγκες σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο διάστημα. Χωρίς να υπάρχει απόλυτη προσέγγιση, υπάρχει συνήθως η βέλτιστη δυνατή λύση, που συντελεί στο λιγότερο κακό. Ως επιστήμονας και επαγγελματίας ψυχολόγος είμαι αφοσιωμένη στην αναζήτηση αυτών των βέλτιστων δυνατών λύσεων, συνήθως πριν φτάσουν οι υποθέσεις στα άκρα, αλλά ακόμη κι όταν φτάσουν εκεί. Είμαι στη διάθεση όποιου θέλει να ζητήσει την εξειδικευμένη συμβουλευτική μου υποστήριξη για κάθε ένα από τα παραπάνω θέματα, είτε πρόσωπο με πρόσωπο (ατομικά ή σε ομάδα), είτε εξ αποστάσεως (λεκτική ή έγγραφη επικοινωνία).

Copyright, 24/5/15, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα.

 

 

Η προστασία της ανηλικότητας

Τα παιδιά έχουν δικαίωμα να προστατεύεται η ανηλικότητά τους. Είναι παιδιά, όχι μικροί ενήλικοι. Έχουν ένα μικρό σώμα που μεγαλώνει σιγά σιγά, το ίδιο και ο εγκέφαλός τους, σε σύγκριση με τα άλλα θηλαστικά εξαρτώνται για μεγάλο χρονικό διάστημα από τους ενηλίκους και σταδιακά ανεξαρτητοποιούνται ως τα 12 τους χρόνια που εισέρχονται στην εφηβική ηλικία, αλλά και ως τα 18 τους που εισέρχονται στην ενήλικη ζωή, ντύνονται παιδικά, χτενίζονται παιδικά, τρώνε και πίνουν παιδικά, κοιμούνται παιδικά (έχουν ανάγκη περισσότερες ώρες ύπνου από τους ενηλίκους), σκέφτονται και μιλάνε παιδικά, συμπεριφέρονται παιδικά, έχουν παιδικούς φόβους, μπορεί να έχουν άγχος και όλη την γκάμα των δικών τους συναισθημάτων, βλέπουν παιδικά όνειρα, έχουν τα δικά τους παιχνίδια, έχουν τις δικές τους παιδικές απόψεις, ανάγκες, προτιμήσεις, επιθυμίες, ενδιαφέροντα, ταλέντα, δυνατότητες, αδυναμίες, στόχους (όλα υπό διαμόρφωση, καθώς αλλάζουν διαρκώς), έχουν παιδική σεξουαλικότητα. Αυτονόητα; Πολύ φοβάμαι πως όχι.

Στις μέρες μας οι ενήλικοι θέλουν τα παιδιά να αυτονομηθούν από την ώρα που τα πάνε στο νηπιαγωγείο, ντύνουν τα κορίτσια σαν την Μπάρμπι και τα αγόρια σαν τον Κεν, τα παίρνουν μαζί τους σε εκδηλώσεις για ενηλίκους, τα κοιμίζουν αργά, αφήνοντας τα να βλέπουν TV ή να παίζουν ανεξέλεγκτα ηλεκτρονικά παιχνίδια, τα καθοδηγούν να μιλάνε σαν κυρίες και κύριοι, αλλά συχνά τα θέλουν να απευθύνονται στους μεγαλύτερους με το μικρό τους όνομα, τα αγόρια από την ηλικία των πέντε μαθαίνουν ότι οι άντρες δεν κλαίνε, ενώ τα κορίτσια μαθαίνουν να μη φοβούνται γιατί ο μπαμπάς τους είναι παντοδύναμος, τέλος, οι γονείς ενδιαφέρονται για τη σεξουαλική τους διαπαιδαγώγηση και ποια ηλικία είναι η κατάλληλη να την ξεκινήσουν (ενώ πριν είναι ταμπού) λες και δεν είναι κάτι φυσικό που εξελίσσεται από την ώρα που γεννιούνται... Στις μέρες μας τα όρια ανάμεσα στους μεγάλους και τους μικρούς είναι δυσδιάκριτα.

Οι μεγάλοι άργησαν να μεγαλώσουν ή θέλουν να παρατείνουν την παιδική τους (ή εφηβική) ηλικία για να μειώσουν το άγχος τους. Εξάλλου, οι μεγάλοι εξυπηρετούνται περισσότερο στον καταναλωτικό και ανταγωνιστικό τρόπο ζωής από παιδιά που τους καταλαβαίνουν λες και είναι ενήλικοι. Επίσης, οι μεγάλοι καλλιέργησαν πολύ τις γνωστικές τους δεξιότητες και μεγάλωσε η ψαλίδα ανάμεσα στην "εξεζητημένη διανοητικά" ενηλικίωση και την εκ των πραγμάτων "χαμηλότερων γνωστικών προδιαγραφών" παιδικότητα. Ή πάλι, η αργοπορημένη γονεικότητα κάνει τους μεγαλύτερους σε ηλικία γονείς πιο βιαστικούς ή πιο κουρασμένους να μεγαλώσουν "αργά" τα παιδιά τους. Όμως, η παιδική ηλικία που "ξεπερνιέται" γρήγορα, χωρίς να τη ζήσει ελεύθερα ένα παιδί, με αθωότητα, ανεμελιά, φαντασία και εμπιστοσύνη, αφήνει απωθημένα συναισθήματα, ακατανόητες σκέψεις και άλυτες εσωτερικές συγκρούσεις που θα βγούν αναπόφευκτα στην επιφάνεια με την πρώτη κρίση. Τα όρια είναι απαραίτητα από την πλευρά των γονιών για να μην ξεπεράσουν την παιδική ηλικία των παιδιών τους, αλλά ούτε να παρατείνουν την παιδική ηλικία των παιδιών τους.

Οι γονείς που αναρωτιούνται (και ταλαιπωρούνται) γιατί τα παιδιά τους φέρονται σαν έφηβοι από την ηλικία των 7-8 ετών είναι γιατί ίσως έχουν αντιμετωπιστεί τα παιδιά τους σαν μικροί ενήλικοι (από τους ίδιους τους γονείς ή από την κοινωνία με τις γενικότερες στάσεις και αντιλήψεις). Κάποτε οι μαμάδες δεν χώριζαν από έναν δυσβάσταχτο συζυγικό βίο για να μη βλάψουν τα παιδάκια τους, τώρα τα παιδιά πρέπει να το πάρουν απόφαση νωρίς νωρίς και χωρίς πολλά πολλά ότι οι γονείς τους χώρισαν: και τα δύο είναι ακραία. Η αύξηση της σεξουαλικής παρενόχλησης ανηλίκων σχετίζεται με το θέμα της έλλειψης σεβασμού στην ανηλικότητα: τα διαταραγμένα μυαλά κάποιων ενηλίκων δεν μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα στην παιδική και την ενήλικη σεξουαλικότητα. Κι αυτά είναι μόνο δύο ενδεικτικά παραδείγματα. Σε έναν κόσμο που αλλάζει χρειάζεται να βρίσκουμε διαρκώς νέες ισορροπίες σε όλα τα επίπεδα.

Δεν είναι εύκολο για τους γονείς, ακόμα κι αν έχουν τις καλύτερες προθέσεις, ακόμα κι όταν συνειδητά προσπαθούν για το καλύτερο. Είναι αναπόφευκτο να γίνουν λάθη και παραλείψεις. Ανάμεσα στην αδιάφορη ανατροφή που δεν βάζει όρια ακόμα και στο όνομα της παιδικής ελευθερίας, και στην αυταρχική ανατροφή που βάζει καταπιεστικά όρια, υπάρχει η ανατροφή που θέτει ρεαλιστικά όρια, τα οποία μάλιστα εκτιμώνται από τα παιδιά. Ως ψυχολόγος βοηθάω τους γονείς να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ως παιδιά, και τους εφήβους τους ως εφήβους, σταδιακά, σε μια εξελικτική διαδρομή προς την ενηλικίωση που λαμβάνει υπόψη ιδιαίτερες ανάγκες. Συχνά βοηθάω τους γονείς να πάψουν να μεγαλώνουν τα καμάρια τους σαν μωρά, και του νέους ανθρώπους να ανεξαρτητοποιηθούν συναισθηματικά από τους γονείς τους. Μέγα ελληνικό ζήτημα το τελευταίο...

20 Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα των Δικαιωμάτων του Παιδιού

Δικαίωμα Στοργής και Προστασίας

Δικαίωμα Προσωπικής, Πνευματικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης

Δικαίωμα Εκπαίδευσης και Παιχνιδιού

Copyright, 19/10/14, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα.

 

Θηλασμός: Η καλύτερη αρχή για τη ζωή*

1 - 7 Νοεμβρίου, Ελληνική Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού


Παναγία Γαλακτοτροφούσα, 1784, Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Θεσσαλονίκη, Ελλάδα.

Η Παναγία θηλάζει, Andrea Solaria (1460-1520), Μoυσείo τoυ Λoύβρoυ, Γαλλία.

 

Τα συναισθηματικά οφέλη του μητρικού θηλασμού
Η σωματική επαφή μητέρας-παιδιού κατά το θηλασμό συμβάλει ουσιαστικά στην εγκαθίδρυση ισχυρού δεσμού μητέρας-παιδιού, πράγμα απαραίτητο να συμβεί στα πρώτα τρία χρόνια της ζωής του παιδιού. Δεσμός είναι το συναισθηματικό δέσιμο της μητέρας με το παιδί της. Συναισθηματικό δέσιμο σημαίνει στοργή, φροντίδα, ευαισθησία, ζεστασιά και αγάπη άνευ όρων προς το παιδί από την πλευρά της μητέρας, που εκδηλώνονται καθώς η μαμά αναγνωρίζει και κατανοεί την ανάγκη του παιδιού και ανταποκρίνεται σε αυτήν. Ο θηλασμός και η επαφή με τη μαμά είναι ανάγκη του παιδιού. Έτσι, από την έναρξη της ζωής του, το παιδί βιώνει ότι τα μηνύματα που μεταδίδει στη μητέρα του γίνονται αντιληπτά από αυτήν και τα ικανοποιεί, πράγμα που αυξάνει την εμπιστοσύνη του παιδιού στον εαυτό του και στους άλλους, οργανώνοντας έτσι τη συμπεριφορά του με σταθερό και συνεπή τρόπο.
Και για τη μητέρα λειτουργεί ευεργετικά ο θηλασμός καθώς με την έκλυση ωκυτοκίνης και προλακτίνης δημιουργεί αισθήματα στοργής και ηρεμίας.

Είμαι στη διάθεση όποιου θέλει να ζητήσει την εξειδικευμένη ψυχολογική μου υποστήριξη για θέματα θηλασμού.
 

* "Μητρικός Θηλασμός - Η Καλύτερη Αρχή για τη Ζωή" κεντρικό μήνυμα της UNICEF

Ενημερωτικό φυλλάδιο της UNICEF για την Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού και τα 10 Βήματα για το Μητρικό Θηλασμό (αρχείο pdf 507Kb)

 

Copyright, 2/10/13, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα.

 

 

Copyright, Ιωάννα Ν. Τριπερίνα. Μόνο με την έγγραφη άδεια της συγγραφέως επιτρέπεται η αναδημοσίευση και γενικά η αναπαραγωγή του παρόντος έργου με οποιοδήποτε τρόπο - έντυπο, ηλεκτρονικό, ηχητικό ή οπτικό - ή μορφή - τμηματικά ή περιληπτικά.

 

 

Ενημερωθείτε για τις Ψυχολογικές Υπηρεσίες μας

 

 

Εάν έχετε απορίες ή σχόλια, θα χαρώ για την επικοινωνία.

Υπογράφει η Ι. Ν. Τριπερίνα - CV

 

    

Κλείστε ένα ραντεβού

 

 

 

 

         

 

www.clevercareer.gr, copyright Ι.Ν.Τ, 1997-2017, αριθμός αδείας ψυχολόγου 3750-19/5/97

Ιωάννα Ν. Τριπερίνα, Ψυχολόγος MSc. Occ Psy, T. +302262302619, K. +306977702872, skype: iotrip